Yemyeşil ormanın kalbinde, gökkuşağının tüm renklerini omuzlarında taşıyan Kerukan adında bir tukan, hafif bir esinti eşliğinde dansa başladı. Kerukan’ın dansındaki her hareket, ormanın sessizliğini ritmik bir melodiyle dolduruyordu.
Sonra, bu melodiyi bozan, hafif bir kanat çırpma sesi duyuldu. Gökkuşağının diğer tarafından, tüylerinde saf beyazların ve yumuşak mavilerin hüküm sürdüğü Belukan adında bir tukan belirdi. Belukan gagasında, ormanın en nadide çiçeklerinden biri olan mor menekşeyi taşıyordu. Çiçeğin kokusu, ormanın her köşesine yayılıyordu.
Kerukan, Belukan’a doğru zarif adımlarla yaklaştı. İki tukanın gözleri bir an için buluştu; bu kısacık an, etraflarındaki tüm zamanı dondurmuştu adeta.
Belukan da Kerukan’a doğru bir adım attı ve ona dansına katılmasını işaret etti. Kerukan, gözlerinde bir parıltıyla kabul etti. Ve o an, iki aşık tukan, gökkuşağının altında, ormanın ritmine uyarak birlikte dans etmeye başladılar.
Dansları, öyle uyum içindeydi ki, ormanın diğer sakinleri, iki tukanın etrafında bir çember oluşturarak onları izlemeye başladılar. Belukan ve Kerukan’ın adımları, rüzgârın şarkısıyla birleşerek ormanda bir aşk senfonisi oluşturdu.
Dansın zirvesindeyken, Kerukan Belukan’a doğru eğilip, gagasını onun yanaklarına hafifçe değdirdi. Bu nazik hareket, tüm ormanın kalbine dokundu. Rüzgârın şarkısı susmuş, ormanın diğer sakinleri bu anı büyülenmiş bir şekilde izliyordu.
Gökkuşağının renkleri daha da parlaklaştı ve gökyüzü, iki tukanın dansının şerefine bir yıldız yağmuru başlattı. Gökyüzünden düşen her yıldız, Belukan ve Kerukan’ın aşkının sonsuz olacağını simgeliyordu.
İki tukan danslarını tamamladığında, ormanın diğer sakinleri onları alkışladı. Ancak bu alkış, klasik bir alkıştan farklıydı. Kuşların ötüşü, ağaçların yapraklarıyla ritmik bir şekilde hışırdaması ve derelerin şırıl şırıl akışıyla birleşen bu alkış, doğanın kendine has bir tezahürüydü.
Sonrasında iki tukan, gözlerini birbirlerine dikti ve gagalarını birleştirdi. Bu sırada, gökkuşağının renkleri onları saran bir kalkan oluşturdu. Kısa bir süre sonra, renkli gökkuşağı dağıldığında, Belukan ve Kerukan ormanda kaybolmuştu. Ancak bıraktıkları iz, ormanda her zaman hatırlanacaktı. Onların dansı, aşkın evrensel gücünü ve doğanın bu güce nasıl tanıklık ettiğini ölümsüzleştirdi.
O gün, ormanın derinliklerinde, bir gökkuşağının altında, bir aşk hikâyesi başladı. Bu hikâye, orman sakinlerine, aşkın her zaman beklenmedik bir anda karşımıza çıkabileceğini hatırlatmıştı.
Ve zamanla, bu güzel aşk hikâyesi ölümsüz bir efsaneye dönüştü. Her gökkuşağı belirdiğinde, Belukan ve Kerukan’ın ormanda yeniden dans ettiğine dair bir hikâye anlatılır oldu. Ve her seferinde, orman sakinleri, aşkın ve umudun ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha anımsadı.